C'Mon

Title : Addict

Couple : Taec x Jay

  TJ: คำตอบที่ยังมีคำถามต้องค้นหา

..

.

อีกนานแค่ไหนที่ใจของเราเปิดรับกัน

ในสิ่งที่ฉันทุ่มเทให้เธอหมดหัวใจ

เพราะในวันนี้ฉันรู้ว่า เมื่อรักเธอแล้วเริ่มไหวหวั่น

คงเหลือเพียงฉันกับคำถามที่ค้างในใจ

`°.•°•.★* *★ .•°•.°´`°.•°•.★* *★ .•°•.°´

*★ ADDICT ★*

 

“แทคยอน นายต้องการฉันไหม”

“ผมต้องการพี่เสมอมา”

…

…

ถ้าหากเลือกได้ ถ้าหากห้ามความรู้สึกปรารถนาของตัวเองได้

บางครั้งตอนนี้อ๊กแทคยอนอาจไม่ต้องติดอยู่ในบ่วงของความเสน่ห์หาเช่นนี้

หากเลือกได้ หากห้ามใจได้ เขาควรจะปล่อยแจบอมไป

เขาควรจะหักห้ามใจไม่ให้รู้สึก ไม่ให้รุกล้ำและไม่ให้ก้าวข้าม ความสัมพันธ์อันแสนเปราะบางนี้

 

“ฮึก~ แทค พอก่อนได้มั้ย” ปากแดงอิ่มสั่นน้อยๆยามเอ่ยวาจาห้ามบุคคลตัวโตกว่าที่อยู่ตรงหน้าด้วยความยากลำบาก

“ท..ทำไมครับ พี่เจ็บหรอ”

“ป...เปล่า แต่ชั้น...ชั้นไม่อยากทำแล้ว”

..

..

“ชั้นคิดถึง คุณ”

 

เพียงแค่คำสั้นๆ กลับทำให้อารมณ์ที่เกือบจะพุ่งถึงขีดสุดของแทคยอนดาวน์ลงมาอย่างง่ายดาย เขาลุกขึ้นสะบัดตัวหนีจากการกอดรัดของคนตัวขาวตรงหน้าอย่างไม่ใยดี ก่อนจะลุกพรวดออกไปริมระเบียงฉวยบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างช่วยไม่ได้ แสงไฟวาบจากปลายมวนบุหรี่ยังพอทำให้เขาสงบใจลงได้บ้าง

 

สายฝนที่ตกกระหน่ำตรงหน้าไม่ได้ทำให้ไฟโกรธในใจเขาลดน้อยลงสักนิด

 

“แทคยอนชั้นขอโทษ” คนต้นเหตุเมื่อครู่เดินออกมากล่าวคำขอโทษด้วยสายตาสำนึกผิด

“พี่เจย์ไม่ผิด คนที่ผิดน่ะคือผมเอง”

“…”

“รู้ทั้งรู้ว่าหัวใจพี่มีแต่มัน แต่ผมก็ยังโง่อยู่อย่างงี้”

“...”

 

ซ่าาาาาาาาา เปรี้ยง!!!

 

สายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาราวกับอยากจะชะล้างความขุ่นข้องหมองใจของแทคยอนยัง คงตกกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย ฟ้าคงจะร้องไห้ ให้กับความโง่งมที่ดันไปรักคนที่มีคนอื่นอยู่เต็มหัวใจแบบนี้

 

ได้แค่ตัว แต่หัวใจนั้นกลับไปฝากไว้ที่คนไม่เห็นค่า

 

“แทค...บางทีคนที่โง่อาจจะเป็นชั้นเอง” แจบอมเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะค่อยๆลากมือผ่านใบหน้าคม ค่อยๆสัมผัสทุกสัดส่วนบนใบหน้า ของผู้ชายที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นคนรัก คนรักที่แจบอมไม่ได้รัก เขาไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะกักขังแทคยอนไว้เช่นนี้ทำไม รู้เพียงแค่ เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ไม่มีทางยอมปล่อยคนตรงหน้าไปไหน

 

แจบอมลากมือผ่านมาถึงปากสวยที่เม้มสนิท ปากสวยที่คอยพร่ำบอกคำว่ารักผ่านหู เฝ้าพูดให้กำลังใจยามอ่อนล้า และริมฝีปากที่สัมผัสกันราวกับมีขั้วแม่เหล็กดึงดูดยามร่วมรัก ริมฝีปากของแทคยอน เขาบรรจงหยิบมวนบุหรี่ที่แทคยอนคาบอยู่ออก ก่อนจะโยนมันทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี

 

“ชั้นเคย…ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ที่มันติดอยู่บนตัวของ คุณ”

“แต่นายรู้ไหม ชั้นกลับติดใจกลิ่นบุหรี่ที่ชั้นสัมผัสได้จากปากของนายเวลาเราจูบกัน” มือเล็กบรรจงลูบไล้บนริมฝีปากเรียวก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาที่แนวสัน กรามลากผ่านมาถึงลำคอ ก่อนจะลูบไล้วนอยู่บริเวณนั้น

 

“นายเคยบอกว่านายไม่ชอบเสียงทุ้มห้าวของตัวเองเวลาร้องเพลง”

“แต่นายรู้รึเปล่า ว่าชั้นชอบฟังเสียงนั้นเวลานายกระซิบบอกว่ารักชั้นมากแค่ไหน” แทคยอนไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เขาเพียงแค่จ้องหน้าแจบอมอย่างต้องการจะค้นหา ความหมายที่สื่อออกมาจากคำพูดนั้น เมื่อเห็นว่าแทคยอนสงบลง แจบอมจึงได้ที เขาค่อยๆลากมือต่ำลงมาเรื่อยๆราวกับจะแกล้งให้คนตรงหน้าอึดอัดเล่น

 

“ผมไม่เข้าใจที่พี่พูด” แทคยอนจับมือคนตัวเล็กที่เริ่มซุกซนขึ้นเรื่อยๆไว้มั่น ก่อนที่จะเชิดหน้าขาวรั้นให้สูงขึ้นแล้วจ้องลึกไปในดวงตาสีนิล “เจย์ พี่ต้องการอะไร”

 

“ชั้นเลิกคิดถึงคุณไม่ได้” ริมฝีปากอิ่มเอ่ยขึ้น คำพูดเสียดแทงใจครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ก็ไม่อาจนับแทคยอนได้ยินมันบ่อยจนย้ำ เข้าไปในโสตประสาท เขาไม่อยากได้ยินมันอีก แทคยอนบีบมือที่จับแจบอมไว้แน่นขึ้น ความเจ็บแล่นปราดจนแจบอมต้องนิ่วหน้าแต่ก็พยายามสะกดไว้ไม่แสดงอาการอ่อนแอ ออกมา ในเมื่อเขาเป็นคนผิดเอง

 

“แต่แทค...ชั้นก็ปล่อยให้นายไปไม่ได้เหมือนกัน”

 

เหมือนถูกน้ำเย็นสาดหน้า นี่แจบอมต้องการอะไรจากเขากันแน่ รู้ทั้งรู้ว่าเขารักแต่กลับทำร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างงี้ แทคยอนรู้ซึ้งว่าไม่ได้รับความรักตอบ แต่วิธีการที่แจบอมปฏิบัติต่อเขานี่คืออะไร ความโกรธ โมโหที่เกือบจะเลือนหายไปลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้คล้ายกับหูหนวกและใจบอด แทคยอนออกแรงดันแจบอมเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบด้านนอกโดยที่ไม่ได้กลัวว่าคนตรง หน้าจะเจ็บ เขาแค่อยากทำให้คนตรงหน้าเจ็บ...เหมือนที่เขาเจ็บ

 

ผิวขาวเนียนกระทบกับผนังปูนซีเมนต์เย็นเยียบจนรู้สึกเจ็บ แทคยอนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แจบอมพยายามกัดฟันไม่ส่งเสียงร้องโอดโอยหรือขอร้องความเห็นใจใดๆ เขาคิดว่าหากเขาเงียบบางทีแทคยอนอาจอารมณ์เย็นลงบ้าง หน้าอกที่กระทบบนกำแพงที่เย็นชืดยังเจ็บไม่เท่าการเห็นสายตาเย็นชาของแทคยอน เลย

 

“พี่เคยรักผมบ้างไหม” แทคยอนถามเสียงสั่น การที่เขาเห็นคนตรงหน้าพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลนั้น ความรู้สึกผิดก็แล่นไปทั่วหัวใจแล้ว แต่ทำยังไงได้ อารมณ์มักอยู่เหนือเหตุผลเสมอในเรื่องความรัก

“…” แจบอมทำได้เพียงเงียบไม่ยอมปริปากใดๆ นั่นยิ่งเหมือนเป็นการสุมไฟที่ใกล้มอดให้ลุกโชน

 

แจบอมไม่เคยโกหก ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกรัก เขาก็ไม่อาจพูดคำนั้นออกมาได้

 

ความโกรธ ความน้อยใจ ความเสียใจ และผิดหวัง ผสมปนเปกันออกมากลายเป็นความรุนแรง แทคยอนกดแจบอมลงกับผนังมากขึ้นก่อนจะค่อยๆ ยกสะโพกขาวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แจบอมพอจะเดาสถานการณ์ได้ เขาพยายามจะดิ้นหนี แต่มีหรือที่จะสามารถรอดพ้นจากมือของชายที่กำลังหน้ามืดตามัวถึงขีดสุดได้

 

โดยไม่ได้มีการเล้าโลมหรือสร้างอารมณ์ร่วม แทคยอนเร่งรีบสอดแก่นกายแกร่งเข้าไปอย่างไม่กลัวว่าคนตรงหน้าจะเจ็บหรือร้อง ขอความเห็นใจแค่ไหน แจบอมได้แต่กัดริมฝีปากกลั้นเสียงจนช้ำไปหมด สัมผัสที่ไม่ได้รัก มีแต่ความโกรธและความแค้น มันช่างเป็นสัมผัสที่จาบจ้วงและเจ็บปวดสิ้นดี

 

ถึงแม้กายจะเจ็บ แต่ใจของแจบอมกลับเจ็บยิ่งกว่า

บางทีมันอาจจะสาสมแล้วกับการที่เขารั้งแทคยอนไว้อย่างงี้

 

“แทคยอน ชั้นขอโทษ”

“เจย์ ผมรักพี่”

 

หลังจากระบายอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงกับคนตัวเล็กจนหมด ในตอนนี้แทคยอนทำได้เพียงแค่อุ้มร่างที่หลับไม่ได้สติจากระเบียงเย็นเฉียบ กลับมานอนบนเตียงอุ่นเท่านั้น เขาบรรจงจัดแจงเสื้อผ้าที่แจบอมใส่ให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะจัดการทำความ สะอาดช่องทางของร่างเล็กและห่มผ้าเพิ่มความอุ่นให้เสร็จสรรพ ส่วนตัวเขาเองทำได้แค่จ้องร่างที่นอนหลับไหลไม่ได้สติอยู่บนเตียงกว้าง พลางนึกโทษตัวเองในการกระทำเมื่อครู่

 

“แทค...” แจบอมปรือตาขึ้นมาด้วยแววตาที่อ่อนล้า เอื้อมมือคว้าบางสิ่งบางอย่างในอากาศจนแทคยอนต้องรีบคว้ามือนั้นไว้

“ชั้นขอโทษ” คำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ออกมาจากปากแจบอมยิ่งทำให้แทคยอนรู้สึกผิด ความจริงควรเป็นเขาไม่ใช่หรือที่ต้องเอ่ยคำนั้น

 

“เพราะชั้น...นายถึงเป็นแบบนี้ เพราะชั้นเอง”

“นาย จะไปก็ได้ ถ้านายเหนื่อย นายจะไปจากชั้นก็ได้” เสียงเล็กเริ่มสั่นและน้ำตาเริ่มคลอหน่วยในดวงตาเฉี่ยว แทคยอนเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้แจบอมแผ่วเบา ความอ่อนโยนนี้ยิ่งทำให้น้ำตาไหลเพิ่มมากขึ้นไปอีก

“พี่ไม่เคยรักผมเลยจริงๆใช่ไหม” แทคยอนยังอยากรู้คำถามนี้ที่วนเวียนอยู่ในหัวสมอง จากแววตา จากการกระทำแล้วเขาไม่เชื่อว่าแจบอมจะไม่ได้มีความรู้สึกอะไรให้เขาเลย

 

“แทคยอน บางทีชั้นอาจไม่ได้รักนาย แต่ชั้นกำลังเสพติดนายต่างหาก”

“ชั้นเลิกคิดถึงคุณไม่ได้แต่ชั้นก็ขาดนายไม่ได้เหมือนกัน”

 

แทคยอนยิ้ม เป็นรอยยิ้มของความโล่งใจ เขาบรรจงลูบหัวคนตัวเล็กที่นอนอยู่แผ่วเบาก่อนค่อยๆโน้มตัวลงไปประทับริม ฝีปากลงบนริมฝีปากอิ่มที่รอตอบสนองสัมผัสของแทคยอนอย่างเต็มใจอยู่แล้ว บทรักต่อไปกำลังเริ่มต้นขึ้นด้วยความอ่อนหวานและละมุนละไม ยามเมื่อหัวใจสองดวงสอดประสานกัน

 

“แจบอม พี่ต้องการผมไหม”

“ชั้นต้องการนายตลอดไป”

 

`°.•°•.★* *★ .•°•.°´`°.•°•.★* *★ .•°•.°´